U bent hier

VUB-studente Fran Michiels en VUB-alumna Raymonda Verduyck

Een VUB-studente die een bekende VUB-alumna interviewt. Hoe kijkt die laatste aan tegen zaken die studenten bezighouden? Wat hebben ze gemeen en wat houden beiden over aan hun studies aan de VUB? Studente Fran Michiels hengelt naar antwoorden bij Raymonda Verduyck. De ene volgt als master in de Biologie nu de lerarenopleiding, de andere is CEO van het Vlaamse gemeenschapsonderwijs.

Teacher Training Student Fran Michiels asks VUB alumna Raymonda Verdyck, CEO of the GO! education network, whether she would recommend a career in education. “Definitely. Teaching is one of the greatest jobs there is. One of my teachers inspired me to study Ethics at VUB.” There are some drawbacks to a teaching career, but these do not deter Fran. As a volunteer working with youngsters from vulnerable backgrounds, she knows first-hand about diversity in society and education. And what springs to mind for both the student and the CEO in thinking about their VUB studies? “There was always room for doubt”, Raymonda Verdyck says. “Asking questions leads to progress.” Fran agrees: “You might as well admit you do not know everything.” 

Tijdens mijn stage voor de lerarenopleiding heb ik ervaren dat het onderwijs me erg aanspreekt. Zou je me een carrière voor de klas aanraden?

“Lesgeven is een van de mooiste beroepen. Zelf heb ik ook vijftien jaar voor de klas gestaan, als leerkracht zedenleer. Dat heb ik altijd een superleuke job gevonden: het contact met de leerlingen, jonge mensen zien groeien en hen daarin kunnen steunen en coachen, … Ik woonde in Leuven, maar ben bewust gaan studeren aan de VUB, geïnspireerd door een leerkracht zedenleer, die de wereld voor mij echt heeft opengetrokken. Ook moraalwetenschappen was een bewuste keuze: wat de inhoud betreft – het levensbeschouwelijke – maar ook met de bedoeling om als leerkracht aan de slag te gaan.”

Zelf heb ik veel plezier beleefd aan biologie. Die passie overbrengen is mijn belangrijkste motivatie. Hoe kunnen we leerlingen op school meer warm maken voor wetenschappen, want uiteindelijk kiezen maar weinig studenten daarvoor?

“Als je op die manier gepassioneerd bent en je kan aantonen hoe levendig en belangrijk de leerstof is, dan is dat al een hele stap. Zeker meisjes ervaren wetenschappen onterecht als zwaar en saai. In het GO! proberen we de wetenschappelijke vakken daarom sterk te clusteren: aantonen hoe ze verbonden zijn en wat de praktische toepassingen en mogelijkheden zijn. Neem zonnepanelen: dat is fysica en technologie, niet alleen theoretisch, want we zien ze overal in Vlaanderen.”

Mijn stage is vrij zwaar, maar ik merk dat ik erin groei. Van andere studenten hoor ik echter dat ze de vele lesvoorbereidingen nu al nauwelijks de baas kunnen. Veel beginnende leerkrachten haken dan ook snel af. Hoe komt dat?

“Dat heeft met meerdere dingen te maken. Eén daarvan is de job zelf: je plaats vinden, twintig uur voor de klas staan, voorbereidingen, verbeteringen, nazorg, de interactie met de leerlingen, … Het vraagt heel veel, ook fysiek. Daarom moeten we zorgen dat jonge mensen de juiste ondersteuning krijgen. Dat doen we met peters en meters, het delen van lesvoorbereidingen, … Wat echter nog meer afschrikt, is de onzekerheid van de job. Een beginnend leerkracht wordt vaak van hot naar her gestuurd. Daarop haken mensen af, want waarvoor wil je leerkracht worden? Om met een groep leerlingen aan de slag te gaan. Niet gedurende drie weken, maar gedurende een lang traject, waarbij je een relatie kan opbouwen en een resultaat kan bereiken. Dat speelt meer mee dan de werklast. Daarom is het loopbaandebat zo belangrijk. Ook binnen het GO! zijn we volop aan het werk om meer kansen te bieden inzake werkgelegenheid.” 

"Veel beginnende leerkrachten haken snel af."

Als vrijwilliger verzorg ik huiswerkbegeleiding in een jeugdhuis, waarbij ik veel jongeren met een maatschappelijk kwetsbare achtergrond ontmoet. In Brussel en andere grootsteden zijn er zogenaamde zwarte en witte scholen. Hoe zie jij dat evolueren? Kunnen we dat in de toekomst doorbreken?

“Ongeacht de school waarin iemand les volgt, proberen we het maximum uit de leerling te halen. Dat is onze missie. Ook al zijn het scholen met veel maatschappelijk kwetsbare jongeren, we doen al het mogelijke om er leerwinst mee te boeken en die jongeren op een goede manier de eindmeet te laten behalen. Tegelijk geloven we heel sterk in het behoud van een sociale mix: op die manier breng je jonge mensen in aanraking met alle groepen in een samenleving. Dat biedt ook de beste kansen om respectvol met elkaar om te gaan en van elkaar te leren. In grootsteden is dat geen makkelijke oefening, omdat er nu eenmaal bepaalde concentraties zijn en sommige scholen niet alle leerlingen even graag zien komen. Wij blijven inzetten op de sociale mix en de heterogeniteit in onze klassen, maar om een échte sociale mix te krijgen, moet je werken aan een mentaliteitswijziging en aan het stedenbeleid. In de lerarenopleiding moeten we veel meer aandacht geven aan omgaan met diversiteit. We spreken nu over de steden, maar de prognoses voorspellen dat de diversiteit over dertig jaar over heel Vlaanderen zit. Ook in de Westhoek zal men ermee moeten kunnen omgaan. Mensen die in het onderwijs terechtkomen, komen zelden zelf uit een kwetsbare groep. Voor sommigen is een stage in Brussel dan ook een echte shock. Onze handboeken zijn ook nog heel Westers georiënteerd. Er is dus nog op veel terreinen heel wat werk aan de winkel.” 

 

VUB-studente Fran Michiels met VUB-alumna Raymondo Verduyck

De tijdloze twijfel

Aan de VUB hebben we een heel open relatie met onze proffen, die ook écht naar ons luisteren. Ik kan me inbeelden dat dat niet overal in de academische wereld het geval is. Ook in het onderwijs vinden sommige leerkrachten dat ze alles beter weten, terwijl het soms beter is toe te geven dat je niét alles weet. Wat heb jij meegedragen van jouw opleiding aan de VUB?

“Ik heb vooral geleerd dat twijfelen mag. Vragen stellen, onderzoeken, een open blik behouden, dat vind ik bijzonder waardevol. Onderwijs moet mensen leren dat twijfelen toegestaan is, dat vragen stellen tot vooruitgang leidt. Het belang van het Vrij Onderzoek heb ik dus heel sterk meegekregen. Ik ben in 1977 afgestudeerd. Het is dan ook tof om te horen dat het DNA van de VUB hetzelfde gebleven is. De vorming en opleiding die ik gekregen heb, koester ik tot vandaag. Ik hoop, Fran, dat je dat over 40 jaar ook mag zeggen. En ook dat de VUB tegen dan haar kernwaarden nog steeds behouden heeft.”

Dat denk ik wel. Dat redelijk eigenzinnige, dat zit er bij elk van ons toch wel diep in.