U bent hier

Vanmiddag kwam de VUB-community samen om de slachtoffers te herdenken met een moment van stilte en enkele toespraken.

22 maart. Een datum die in het collectieve geheugen van onze stad, van ons land en van onze universitaire gemeenschap gegrift staat. Bij twee weerzinwekkende aanslagen in metrostation Maalbeek en in de luchthaven van Zaventem brachten drie zelfmoordterroristen 32 burgers om het leven. De daders en hun helpers wilden onze tolerante samenleving, onze humanistische waarden en onze vrijheidslievende stad in het hart treffen. Vanmiddag kwam de VUB-community samen om de slachtoffers te herdenken met een moment van stilte en enkele toespraken.

 

Een beklijvende sfeer heerst tussen de mooie opkomst van VUB’ers op deze zonnige dag. Iedereen weet waarom we hier zijn: om de slachtoffers van de gruwelijke aanslagen in Brussel van precies een jaar geleden te herdenken. Iedereen herinnert het zich nog alsof het gisteren was en leeft mee met de slachtoffers en hun naasten.

“Jammer genoeg was het geen film, maar zure realiteit”
-
Laurens Coessens, alumnus en slachtoffer

Alumnus Laurens Coessens was een van die slachtoffers, hij liet zijn aangrijpende relaas van de gebeurtenissen voorlezen door de Studentenraad. Hoe zijn ‘eenvoudige’ studentenleven een abrupt einde kende door zwaargewond te raken bij een explosie op de luchthaven. In oktober heeft hij de laatste in een reeks van zes voetoperaties.

“Mensen begonnen onmiddellijk elkaar te helpen, ongeacht leeftijd, huidskleur of religie”
-
Shenja, imec-SMIT

Rector Caroline Pauwels las de woorden van onderzoekster Shenja voor, die ook ooggetuige was van de aanslagen, maar gelukkig niet gewond raakte. Ze was een jaar geleden met haar zoontje van vier maanden in de luchthaven wanneer ze een oorverdovende knal hoorde. Een knal, geschreeuw en paniek, maar ook solidariteit. En dat is wat haar het meeste zal bijblijven.

“Liefde zou het uitgangspunt moeten zijn van alle ideeën, alle godsdiensten, alle mensen”
-
Mohamed El Bachiri

Caroline Pauwels sprak ten slotte over de kracht van liefde, en over hoe we het positieve kunnen zien in het negatieve. Dat deed ze aan de hand van enkele poëtische citaten een het boek ‘Een jihad van liefde’ van David Van Reybrouck. Hierna werd de herdenking afgesloten met een solidair moment van stilte.